Ang sektor ng agrikultura sa Pilipinas ay dumadaan sa isang makabuluhang pagbabago sa pagpapakilala ng satellite monitoring, na nagmamarka ng isang potensyal na pagbabago sa seguridad ng bigas.
Mga Makabagong Kasangkapan para sa Resiliency ng Agrikultura
Ang tunay na halaga ng PRiSM ay hindi teknolohikal na prestihiyo. Ang halaga nito ay nakasalalay sa kung ang impormasyon ay makakapagpaandar sa gobyerno nang mas mabilis kaysa sa paglipat ng sakuna sa mga lupain ng agrikultura.
(cite: Marriz B. Agbon, Columnist)
- Ang mga satellite imagery ay nagtatala ng mga pattern ng pagtatanim at mga pagtataya ng ani.
- Pagsusuri ng panganib para sa mga pagbaha at tagtuyot sa buong kapuluan.
Ang Philippine Rice Information System (PRiSM) ay gumagamit ng satellite imagery upang subaybayan ang mga bukirin ng bigas, na nagbibigay-daan para sa real-time na pagsusuri ng mga kondisyon sa agrikultura. Layunin ng inisyatibong ito na asahan ang mga panganib bago ito maging krisis.
Ang mga kamakailang pagtataya ay nagpapakita ng pambansang average na ani ng bigas na 4.20 metriko tonelada bawat ektarya, kung saan ang Central Luzon ay umabot sa 5.64 mt/ha. Sa kabila ng mga numerong ito, ang Pilipinas ay nahaharap sa isang patuloy na kakulangan sa suplay ng bigas.
Taun-taon, ang bansa ay nagpoprodyus ng 19 hanggang 20 milyong metriko tonelada ng palay, ngunit halos 12 hanggang 13 milyong metriko tonelada lamang ang nagiging nakakain na bigas dahil sa mga pagkalugi sa paggiling at transportasyon. Patuloy na tumataas ang pambansang demand, na tinatayang nasa pagitan ng 17 hanggang 18 milyong metriko tonelada.
Ang hindi pagkakapantay-pantay na ito ay nagpapakita ng kritikal na pangangailangan para sa pinabuting mga estratehiya sa agrikultura. Ang mga kamakailang pagbaha at tagtuyot ay nakaapekto na sa higit sa 165,000 ektarya ng mga pananim na bigas, na nagpapakita ng pangangailangan na umangkop sa mga hamon ng klima.
Inaasahan ng PAGASA ang potensyal na mga kondisyon ng La Niña, na maaaring magdulot ng pagtaas ng pag-ulan at pagbaha hanggang sa katapusan ng 2026. Ang sitwasyong ito ay nagpapalala sa kahinaan ng mga magsasaka na nahaharap sa sabay-sabay na banta ng tagtuyot at pagbaha.
Gayunpaman, ang potensyal ng PRiSM ay nakasalalay sa kakayahan nitong mapadali ang mabilis na tugon ng gobyerno, maging ito man ay pag-trigger ng mga irigasyon o mabilis na pag-deploy ng mga mapagkukunan sa mga apektadong lugar. Ang tanong ay: maaari bang ma-integrate nang epektibo ang sistema?
Ang Pilipinas ay may maraming umiiral na mga programang pang-agrikultura, ngunit maraming mga magsasaka ang nakakaranas ng pira-pirasong sistema ng suporta. Ang pinahusay na koordinasyon ay mahalaga para sa mahusay na pagtugon sa mga hamon na may kaugnayan sa klima.
Mahalaga ang output ng agrikultura ng Mindanao, kung saan ang Northern Mindanao ay umabot sa 4.57 mt/ha at ang Davao Region ay nasa 4.46 mt/ha. Ang rehiyon ay lalong nagiging mahalaga para sa pambansang seguridad sa pagkain at nangangailangan ng mga nakatuon na pamumuhunan.
Upang mapanatili ang seguridad ng bigas, dapat ayusin ng Pilipinas ang kanyang pagpaplano sa agrikultura, na nakatuon sa resiliency sa halip na simpleng pagbibigay ng tulong panlipunan. Ang mga epekto ng kakulangan sa bigas ay umaabot sa labas ng agrikultura, na nakakaapekto sa implasyon, kahirapan, at katatagan ng politika.
Nag-aalok ang teknolohiyang satellite ng mas malinaw na pananaw sa mga kondisyon ng agrikultura, ngunit ang tunay na hamon ay kung ang mga institusyong nasa ground level ay makakapag-adapt at makakapag-tugon nang epektibo sa mga umuusbong na banta.